Veiligheid en eenzaamheid: ‘Mijn buren? Daar let ik niet op.’

  • Vlagtwedde
  • 21 september 2017

‘Mijn buren? Daar let ik niet op.’

‘Een rookmelder? Ik heb nooit brand.’

‘Ik kan heel goed voor mezelf zorgen.....echt!’

Een netwerk, je buren kennen, een brandveilig leven en rookmelders, wat hebben deze woorden met elkaar te maken? En hoe staan ze in relatie met de veiligheidsregio (waar de brandweer deel van uitmaakt)? Ik deal er dagelijks mee. Met deze relatie, maar ook met de bovenstaande uitspraken.

Een brandweerman of –vrouw blust brand. Punt. Ja, ze voeren voor bedrijven ook controles uit, geven een voorlichting en bij incidenten komen ze altijd later dan je verwacht. Ze rijden in rode auto’s, vaak zonder, maar soms ook met ‘toeters en bellen’. Dat zijn uitspraken die ik ook vaak hoor. Is dit ook de gemiddelde kennis van de doorsnee Nederlander? Ik neig naar ‘ja’. Niks mis mee. Maar, ‘we’ doen nog zoveel meer als veiligheidsregio. In het dagelijks leven ben ik ‘buurtbrandweervrouw’, ook een nieuwe kreet. Wat is dat? Ik probeer in de gemeente Vlagtwedde het veiligheidsbewustzijn te vergroten, waarbij ik me voornamelijk richt op brand. Dit betekent dat ik onder andere probeer mensen te helpen in het veiliger maken van hun huis. Om dit te bereiken probeer ik op verschillende manieren mensen te interesseren voor het onderwerp ‘brandveilig leven’. Hierbij zijn ook de buren en het hebben van een vrienden, familie en andere mensen om je heen (oftewel een sociaal netwerk) belangrijk. Mocht er een calamiteit (bijvoorbeeld een brand) zijn, dan zijn je buren vaak eerder ter plaatse dan de brandweer. Zeker in het geval dat iemand slecht ter been is en/of iemand ver van een brandweerkazerne woont.

Na anderhalf jaar ‘ervaren’ kom ik tot de conclusie dat er heel veel mensen niet goed genoeg in staat zijn om een eigen sociaal netwerk te creëren. Dit kan door ouderdom en dus het ‘wegvallen’ van familie en vrienden. Een andere reden kan zijn omdat het mensen niet lukt om een sociaal netwerk op te bouwen. De woorden ‘eenzaamheid’ en ‘lange dagen’ komt bij deze groep mensen zowel in de zomer als winter voor. Je zou misschien denken dat de veiligheidsregio hierin geen taak heeft, er zijn immers een groot aantal organisaties die zich met welzijn bezig houden. Echter, op het gebied van ‘sociale veiligheid’ heb je wel een directe link. Immers, een eenzame alleenstaande dame die slecht ter been is en ver van de kazerne woont is ontzettend geholpen met een gekoppelde rookmelder naar haar jongere en fittere buren. In dit geval kan bij een calamiteit het sociale contact met de buren én dus de mogelijkheid om de rookmelder te mogen koppelen van levensbelang zijn. De lijn tussen ‘eenzaam en alleen’ en de sociale veiligheid is heel broos. Eenzaamheid gaat vaak gepaard met schaamte, dat je er als mens niet toe doet en een ander tot last bent. Uitspraken die ik helaas (te) vaak hoor. Op buurtbijeenkomsten en voorlichtingen weten mensen feilloos ‘eenzamen’ aan te wijzen, echter direct hoor ik weinig van deze groep mensen zelf. Maar wat als er nu iets aan de hand is bij deze mensen?

Buurtbrandweervrouw Eenzaamheid

Dagelijks probeer ik heel voorzichtig deze groep mensen in kaart te brengen. Hen te helpen en hen bij elkaar te brengen. Ook vanavond sta ik voor een groep mensen, dit keer allemaal mensen met een verstandelijke beperking. Ook hier zal ik vanavond vast weer mensen treffen die een beperkt sociaal netwerk hebben en misschien eenzaam zijn. Kan ik hier altijd iets aan doen? Nee. Ik kan mensen een duwtje in de goede richting geven, meedenken en oplossingen aandragen. Echter, het in stand houden van het netwerk moeten ze zelf doen. Als veiligheidsregio willen we minder branden, slachtoffers en schade. Op sociaal vlak probeer ik hier mijn steentje aan bij te dragen. Uiteraard doe ik dat nooit alleen. Ik ben het ‘poppetje’ op straat in de gemeente. Iemand die het belang van ‘ken je buren, een rookmelder en een netwerk’ inziet en dagelijks probeert te verkopen. Het resultaat? Dat is moeilijk in te schatten. Ik hoop dat mijn taak bijdraagt aan de (sociale) brandveiligheid en indirect een stukje eenzaamheid vermindert.

 

 

Elise Pastoor

Buurtbrandweervrouw Elise Pastoor is sinds mei 2016 actief in gemeente Vlagtwedde. Als buurtbrandweervrouw helpt ze mensen met brandveiligheid. In haar werk komt ze naast problemen op gebied van brandveiligheid ook veel sociale problematiek tegen. Deze week blogt Elise in het kader van de week tegen eenzaamheid over haar ervaring met eenzaamheid en veiligheid.
Wij gebruiken cookies