“Dit is wat je wilt, laat zien dat je het kunt.”

Mariska is 24/7 ON FIRE

Hoe past Brandweer Twente in jouw wereld?

In 2020 zijn er ook mooie dingen gebeurd. Zo trouwde Mariska met Rudi. Mariska is al bijna 10 jaar bij de vrijwillige brandweer. Ga je de verbintenis met haar aan, dan krijg je er een beetje Brandweer Twente bij. Rudi is al gewend aan een brandweervrouw in huis en hun kinderen Merle en Rinze weten dat ze bij opa en oma terecht kunnen als mama overdag moet uitrukken. Is de vrijwillige brandweer te combineren met een gezinsleven?

Brand wacht niet op jou
Volgens Mariska gaat dat heel goed. We zijn goed op elkaar ingespeeld. Wonen gelukkig naast opa en oma. Als de pieper gaat beslis ik in enkele seconden of het verantwoord is wel of niet te gaan. We werken volgens ‘vrije instroom’. Wie het eerst bij de kazerne komt, heeft een plek in de wagen. Ben je te laat, dan ga je niet mee. Een brand wacht niet op jou. Als Rudi thuis is, kan ik weg. Eén blik bij opa en oma naar binnen is genoeg om te weten of zij kunnen oppassen. Gaat de pieper ’s nachts dan zijn Rudi en ik meteen wakker. Hij doet de deur al open of zet de auto startklaar. Soms komt het simpelweg niet uit. Geen oppas, een feestje, een rotdag. Dan hoef je je niet af te melden. Alleen bij krapte worden we ingeroosterd. Maar we zijn met 28 vrijwilligers.

Begrip voor uitruk
Nu werk ik veel thuis. Onze kinderen gaan naar de opvang. Als de pieper gaat, sta ik paraat. Mijn werkgever juicht dat toe. Ik ben beleidsadviseur integrale veiligheid bij Gemeente Hof van Twente. Dat gaat over zorg en veiligheid, openbare orde problematiek, aanpak ondermijnende criminaliteit en COVID-19. De brandweer past wel in dat plaatje. Zelf als ik in gesprek ben met de burgemeester, zal zij begrip hebben voor een plotselinge uitruk. Natuurlijk weeg ik zelf op zo’n moment af wat belangrijker is: de kwestie die we bespreken of mijn aanwezigheid bij de uitruk.

Proberen kan altijd
Ik studeerde integrale veiligheidskunde. Politie en Defensie hebben me altijd aangetrokken. Ik wilde anderen helpen en actie. Toch twijfelde ik of ik dit zou kunnen. Mijn inmiddels ex-schoonvader moedigde me aan bij de vrijwillige brandweer te gaan. Het korps in Markelo stond te springen om nieuwe mensen. “Goa‘ns kiek’n, dat kun ie wa!” Proberen kan altijd! Te midden van alleen maar kerels kwam ik, tegen mijn eigen verwachting in, door de selectiedag. Ik startte een tweejarig opleidingstraject in 2011.

Een andere noot
Ik ging de uitdaging met mezelf aan. Dit is wat je wilt, laat zien dat je het kunt. Je maakt al tijdens de opleiding deel uit van het korps. De opleiding en zelfs het examen doe je samen met de andere nieuwelingen. Al snel mag je mee op uitruk. Om slangen te gooien, gereedschap aan te geven en op te ruimen. De adrenalinekick voel je! De opleiding is best pittig. Je doet het er allemaal naast: lessen volgen, huiswerk, toetsen, oefeningen… Je groeit zowel mentaal als fysiek tijdens de opleiding. In de opleiding en in de praktijk ligt het ene onderdeel je beter dan het andere. Mijn technisch inzicht bijvoorbeeld is beperkt, maar mijn empathisch vermogen juist groot. Je bent een team. Vertrouwen, assertiviteit en gezond verstand zijn belangrijk. Periodiek wordt onze conditie gepeild. Ik sport in elk geval twee keer per week. Heb van nature minder fysieke kracht dan de kerels, maar kom er steeds doorheen. Ik voel me wel thuis in het mannenkorps. Ik voeg net een andere noot toe. Samen zijn wij Brandweer Markelo!

Vertrouwen in elkaar
Op jaarbasis hebben we in Markelo tussen de 45 en 60 uitrukken. Ik ben een periode niet mee geweest vanwege zwangerschap en borstvoeding. Dat mag niet omdat beide veel van je lichaam en conditie eisen. In coronatijd kunnen we alleen online trainen en oefenen en mogen we niet of heel beperkt fysiek bij elkaar komen. Alleen op uitruk. Brandweer zijn is een passie. De pieper gaat, je sjeest naar de kazerne, hijst je in het pak en stapt in de wagen. Op weg naar het onbekende, maar met vertrouwen in elkaar: die klus gaan we samen klaren.

Mensen en dieren in nood
In deze omgeving heb je wel eens boerderijbranden. Staat een boerderij met rieten kap in lichterlaaie, doen we er in elk geval alles aan mensen en het vee in veiligheid te brengen. Van het gebouw is vaak weinig meer te redden. Zelf heb ik nog nooit mensen uit een brandende woning hoeven te redden, wel dieren uit een stal. Het is fijn iets te kunnen betekenen.

Brandweer ben je voor het leven. Ik hoop nog heel lang deel uit te maken van het korps in Markelo. En misschien kan ik als moeder een volgende generatie alvast enthousiast maken! Een speciale oproep aan de dames: meld jullie aan voor een selectiedag. Dan ervaar je hoe supergaaf de vrijwillige brandweer is. Zeg niet te snel: “geen tijd”. Als je echt iets wilt, maak je daar tijd voor!

Lees ook de ervaringsverhalen van Jorieke, Hans en Bjarne > 

Op weg naar het onbekende, maar met vertrouwen in elkaar: die klus gaan we samen klaren.

  • Mariska, vrijwilliger Mariska, vrijwilliger

Delen