Drie keer Schermer bij de brandweer: “Ik voel me erg rijk”

Twee eeneiige tweelingbroers en hun vader die alle drie bij de brandweer werken? Dat kan geen toeval zijn, zou je zeggen. Toch wel! Want hoewel vader Eddy Schermer al 18 jaar bij Brandweer Amsterdam-Amstelland werkt als adviseur vakbekwaamheid, examinator en vertrouwenspersoon, kozen zijn zoons Bas en Coen eerst voor een andere loopbaan voordat ze allebei beroeps-brandweerman werden.

Rijkdom: maatschappelijke betrokkenheid

“Ik voel me erg rijk”, zegt Eddy. “Dat je twee jongens hebt die zich maatschappelijk betrokken voelen, zich inzetten voor de veiligheid van anderen en zo’n prachtig beroep hebben.”

Die trots zit niet alleen in het feit dát zijn zoons bij de brandweer werken. Het zit vooral in wat hij ziet en hoort als ze na een dienst aanschuiven voor een kop koffie. Verhalen over inzetten, collega’s en ervaringen die hij zelf, vanuit zijn jarenlange loopbaan bij politie en brandweer, maar al te goed herkent.

Gescheiden paden die weer samenkwamen

De route naar de brandweer liep voor Coen en Bas niet gelijk. “Eigenlijk zijn onze wegen gescheiden na de middelbare school”, vertelt Bas. “Ik heb een hbo-diploma gehaald voor integrale veiligheidskunde, en Coen ging naar Defensie. Tijdens die jaren leek niets erop te wijzen dat ze uiteindelijk bij dezelfde baan zouden uitkomen.

Na een aantal jaar bij Defensie had Coen behoefte om iets anders te gaan doen. Hij had zich al aangemeld bij de brandweer, maar pauzeerde zijn sollicitatie zodat hij toch nog op uitzending kon gaan naar Irak.

Eddy

In z’n element

In de tussentijd besloot Bas, na zijn opleiding en flink wat ontmoedigende sollicitaties later, dat het brandweervak misschien ook iets voor hem kon zijn. Zodoende rondde hij inmiddels zes maanden geleden zijn opleiding af, één ‘blikkie’ (ronde) voor zijn broer. Vader Eddy: “Ik zie nu een heel ander mens, dat heel erg in zijn element is en plezier heeft.”

Bas: “Het is heel leuk dat je de hele dag met z’n allen aan het oefenen bent, samen aan het sporten, je bent samen bezig. Maar als het moet, dat je van 0 naar 100 gaat. Ik heb nu ook voor het eerst dat ik lekker buiten met mijn handen werk. Dat is me enorm goed bevallen.”

Bas

“Bij de brandweer ben je meteen welkom”, merkte Coen. “Het duurt niet lang voordat je erbij hoort en je doet alles op een leuke manier samen. Het werk is superleuk en superdankbaar. Ik ga letterlijk met plezier naar mijn werk toe. Ik heb elke dag het gevoel: ‘en ik krijg er nog voor betaald ook’.”

Verschillen én overeenkomsten

Hoewel collega’s ze soms door elkaar halen, benadrukken de broers zelf hoeveel ze ook van elkaar verschillen. Al van jongs af aan wilden ze hun eigen kleding, eigen vrienden en eigen identiteit, herinnert vader Eddy zich. “Toch zijn er ook karaktereigenschappen waarin we juist hetzelfde zijn”, vult Bas aan. “Het duurde in de opleiding bij mij wat langer voordat ik me zelfverzekerd voelde in wat ik deed. Daar kwam natuurlijk bepaald gedrag uit. Mijn broer zat bij Defensie eerder in een vergelijkbare situatie. Die wist precies hoe ik me voelde.”

Coen

Diploma-uitreikingen

Voor Eddy kwam alles samen tijdens de diploma-uitreikingen van zijn zoons, toen hij de diploma’s mocht uitreiken. Trots dat ze de opleiding gehaald hadden, maar: “vooral trots dat ze zelf die keuze voor een maatschappelijke baan hebben gemaakt.” Inmiddels is hij niet alleen de vader van de twee broers, maar ook een collega die begrijpt wat zijn zoons meemaken. “We waren al verbonden, maar het werk zorgt voor nog meer verbondenheid.” En over trots gesproken: alle drie zijn ze ontzettend trots oop het korps Brandweer Amsterdam- Amstelland.

Coen en Bas zijn helemaal op hun plek terechtgekomen, maar hebben nog wel een wens voor de toekomst. “Het lijkt me superleuk om een keer samen een dienst te werken”, aldus Bas. Dan kunnen ze daarna samen aanschuiven bij hun vader voor een bakkie om hun ervaringen te delen.