Rosalie: ''Meldkamer brandweer, wat is het adres van het noodgeval?''

  • Utrecht
  • 18 juni 2018

“Ik werk sinds twee jaar als centralist op de meldkamer van de brandweer. Een bewuste keuze. Daarvoor was ik docent Lichamelijke Opvoeding maar ik wilde graag mensen in nood helpen. En dat bevalt me prima.

Eén incident is me heel erg bijgebleven. Midden in de nacht belde een 81-jarige man. Hij was helemaal in de war. Gelukkig was het op dat moment rustig op de meldkamer, zodat mijn collega kon meeluisteren, want de man was zo aangedaan dat hij maar moeilijk uit zijn woorden kon komen. Als centralist moet je natuurlijk nagaan wat er precies aan de hand is. ‘Is er nog iemand in huis?’ vroeg ik. Maar nee, hij was helemaal alleen. Zijn vrouw was overleden, een week eerder was zijn hond doodgegaan en nu stond de boerderij in brand. ‘Ik ben alles kwijt,” zei hij en dat was ook zo. De vlammen sloegen al uit het rieten dak, dan weet je dat het huis verloren is. Ik ben langer dan normaal aan de lijn gebleven. Heb ervoor gezorgd dat hij naar buiten ging en op veilige afstand van de brand bleef. Achteraf heeft een zoon contact opgenomen om te bedanken voor de goede zorg.

Wat ik hier meemaak neem ik niet mee naar huis. Als ik een emotionele melding heb gehad praat ik er veel over met collega’s. Dat helpt. We zitten hier op de meldkamer samen met de politie en de ambulance. De samenwerking is prima. We letten echt op elkaar. De sfeer is zo dat je makkelijk iets met een ander kunt delen.”

Veiligheidsregio Utrecht vindt het belangrijk om te luisteren naar de verhalen van mensen, die ons de afgelopen jaren zijn tegengekomen. Op moeilijke, uitdagende of mooie momenten. Mensen die in onze regio wonen, of met ons samenwerken. We doen ons werk immers voor hen. Heb je zelf ook een bijzonder verhaal? Neem contact op met communicatie@vru.nl .

RosaliePennekamp

Wij gebruiken cookies