Ik weet nog dat mijn broer zei “Huub zwaai eens”

  • utrecht
  • 16 oktober 2019

Ik was net weer thuis na mijn hart-operatie en belde met mijn zwager over de televisie die hij aan mij had geleverd.

Mijn lief was net onderweg met de trein naar huis. De rest weet ik alleen maar van horen zeggen. Tijdens dat telefoongesprek is mijn hart gaan fibrilleren. Ik heb mijn zwager nog kunnen zeggen, dat er iets niet goed ging met me. Gelukkig wist mijn zwager wat er aan de hand was en hij heeft meteen de hulpdiensten ingeschakeld.

Vanuit Zuid-Oost Brabant is zijn telefoontje via de regionale meldkamer naar Utrecht gekomen en werden de hulpdiensten gealarmeerd. Twee agentes waren als eerste ter plaatse. Een van twee andere agenten is via de buren naar de achterkant van het huis gegaan , naar boven geklauterd en via het terras naar binnen gekomen.

De brandweer heeft me met behulp van een ladderwagen via het balkon op de eerste verdieping naar buiten gehaald. Op foto’s die ik van buren heb gekregen lijkt het net alsof ik een boek lig te lezen op de brancard, maar dit was de Lucas van de ambulance.

Het eerste moment dat ik mij weer kan herinneren is dat mijn broer ergens in de verte vroeg “Huub zwaai eens”. Hij stond niet ver weg maar bij mijn voeten einde en filmde hoe mijn arm slapjes omhoog kwam om te zwaaien. Wat heel gek was is dat ik thuis eigenlijk geen last had van beursheid of iets dergelijks. Gelukkig kan ik nu weer drie keer per week mijn rondje hardlopen en ben ik begonnen met mijn nieuwe carrière skaten.

Veiligheidsregio Utrecht vindt het belangrijk om te luisteren naar de verhalen van mensen, die ons de afgelopen jaren zijn tegengekomen. Op moeilijke, uitdagende of mooie momenten. Mensen die in onze regio wonen, of met ons samenwerken. We doen ons werk immers voor hen. Heb je zelf ook een bijzonder verhaal? Neem contact op met communicatie@vru.nl .

Delen