Van nieuwsgierigheid naar enthousiasme

Daneen kende al iemand die al bij de brandweer zat. “Ik heb een keer meegekeken en werd eigenlijk meteen enthousiast.”

Een specifiek moment waarop ze besloot brandweervrijwilliger te worden, was er niet. Wel sprak het idee om iets voor anderen te kunnen betekenen haar erg aan. “Mensen en dieren in nood helpen, dat sprak mij heel erg aan.”

Toen ze haar omgeving vertelde dat ze bij de brandweer wilde, waren de reacties positief. “De meeste mensen zeiden direct: echt iets voor jou! Dat gaf me wel een goed gevoel.”

Geen melding is hetzelfde

Inmiddels weet Daneen hoe veelzijdig het brandweerwerk is. “Ik vind het echt superleuk! Elke melding is anders, je weet nooit wat je te wachten staat.”

Juist die afwisseling maakt het brandweervrijwilliger zijn voor haar interessant. Geen melding is hetzelfde en iedere uitruk vraagt weer om een andere aanpak.

Een spannende eerste avond

De eerste avond op de kazerne vond Daneen naast leuk ook vooral spannend. Ze kende al een aantal mensen, maar zeker nog niet iedereen.

Ook de opleiding was een flinke, maar vooral leuke en leerzame periode. “Het was best veel. Je hebt iedere week een vaste avond bij de oefenlocatie (Twente Safety Campus) en daarnaast je leerwerkplekopdrachten en de oefenavond op de kazerne.”

Daneen was de enige vrouw in haar opleidingsgroep. Toch heeft ze dat nooit als een probleem ervaren. “Ik had een superleuke groep, dus dat was geen probleem!”

De pieper bepaalt de planning

Dat je als brandweervrijwilliger nooit precies weet wanneer je wordt opgeroepen, heeft Daneen inmiddels zelf ervaren.

Op een dag stond ze op het punt om naar de rommelmarkt en braderie van het Heldersfees te gaan. Met vriendinnen had ze afgesproken om ook naar de schapen te kijken die traditioneel de berg afkomen. Iets wat ze al jaren niet meer had gezien.

“De schapen zou ik eindelijk weer eens zien. Ik had goede kleren aan en wilde net op de fiets stappen toen de pieper ging.”

Er bleek een grote tak hoog in een boom gevaarlijk boven de weg te hangen. De hoogwerker werd gealarmeerd en Daneen mocht mee omhoog om de tak weg te zagen.

“Het was die dag erg warm. Na bijna een uur zagen kon ik eerst weer naar huis om te douchen.”

Van de braderie en de schapen kwam uiteindelijk weinig meer terecht. “De schapen heb ik helaas weer gemist en de markt hadden ze allemaal wel gezien. Toen zijn we op het terras beland.”

Ze kan er inmiddels om lachen. “Zo zie je maar weer: je weet nooit wanneer de pieper gaat. En is er volgend jaar weer een nieuwe kans”

Iedereen heeft zijn eigen kwaliteiten

Bij de kazerne in Hellendoorn werkt Daneen samen met een diverse groep brandweervrijwilligers. Juist die verschillen maken het team volgens haar sterk.

“We hebben een leuke groep met hele verschillende mensen. De een is technisch aangelegd, terwijl een ander juist sterk is in het verzorgende gedeelte. Je kunt veel van elkaar leren. Iedereen heeft zijn eigen kwaliteiten en zo vullen we elkaar goed aan.”

Samen de klus klaren

Voor Daneen is dat misschien wel het mooiste aan het brandweerwerk: iedereen komt met hetzelfde doel naar de kazerne.

“Of het nu gaat om een brand, een ongeval, een dier in nood of een andere melding: je staat er samen voor. Iedereen draagt vanuit zijn eigen kennis en ervaring bij aan de inzet.”

Gewoon doen

Daneen heeft inmiddels haar plek gevonden bij de brandweer en zou anderen die twijfelen dan ook maar één advies geven: doen.

“Je krijgt er geen spijt van. Je leert door ervaring op te doen en door vragen te stellen als je iets niet snapt of iets wilt leren.”

Voor Daneen is het een combinatie van helpen, leren, samenwerken en vooral veel afwisseling. En één ding weet ze inmiddels zeker: als de pieper gaat, kan haar planning er zomaar ineens heel anders uitzien.

Wil je meer verhalen lezen?

Bezoek de pagina Lees hier de verhalen

Wil je meer lezen over vrijwilliger worden?

Bezoek de pagina Vrijwillige brandweer

Of wil je direct solliciteren?

Bezoek de pagina Bekijk hier de vacature