Berging

Frans / Eindhoven / vrijdagmiddag 17.09 uur

Brand in een Berging, is de melding waarvoor we op weg gaan. Niks om zenuwachtig van te worden: voor een bergingbrandje rukken we een paar keer per week uit. We zitten wat te praten en binnen een paar minuten komen we aan bij het adres dat we hebben doorgekregen: een rijtjeshuis net buiten het centrum van de stad. We parkeren de tankautospuit zo dicht mogelijk bij de achteromgang.Terwijl de manschappen de slangen uitrollen, loop ik vast vooruit. Ik kan nog net langs de brandende schuur de poort door, samen met een politieagent. De agent gaat het huis binnen, ik richt me op het schuurtje. Ik probeer de deur te openen, maar dat lukt niet. De brandwachten komen met de slangen en gaan blussen via het kapotte raam.

De agent komt weer naar buiten.‘Niemand thuis’, zegt hij. Mijn collega’s breken de deur open.Twee man gaan naar binnen en steken vrijwel meteen hun hoofd weer naar buiten. ‘Er zit nog iemand in!’ Ik schrik me te pletter. Dat had ik niet verwacht. En nog iemand!’ 

Meteen daarna brengen ze de twee slachtoffers naar buiten. Kinderen zijn het. Tieners. Ik schat ze twaalf en veertien. Ze hebben brandwonden en meteen gaan we koelen. Via de meldkamer brandweer roep ik twee ambulances op, de agent laat extra politiemensen komen. Binnen een mum van tijd klinken de sirenes.

Terwijl de zorg voor de kinderen wordt overgenomen, gaan wij verder met blussen. Het vuur hebben we snel uit. Tussen de verkoolde resten van de inhoud van de berging zie ik een brommer zonder wielen en wat zwart geworden gereedschap. Ik weet niet precies wat er misging, maar hier zou weleens de oorzaak van de
brand in kunnen schuilen. 

Gelukkig ziet het er voor de kinderen niet zo slecht uit. Ze gaan mee naar het ziekenhuis, maar zijn niet in levensgevaar. Toch staan we allemaal nog steeds met bonkend hart door deze onverwachte wending. Zo zie je maar, denk ik als we terugrijden naar de kazerne. Standaardmeldingen bestaan in dit vak eigenlijk niet. Het
loopt vaak anders dan je denkt.

Schrijfster Mariëtte Middelbeek legt in het boek op beeldende wijze de verhalen vast van vijftien brandweercollega’s uit diverse regio’s, van uitruk tot meldkamer en preventie, oud en jong, man en vrouw en met veel en weinig dienstjaren. “Door de verhalen heb ik een heel mooi beeld gekregen van wat de brandweer allemaal doet. Het is veel meer dan ik had vermoed. Enorme branden en grote ongevallen, maar ook 97 kalveren in een gierput of een man die niks weg kon gooien, met alle gevolgen van dien,” vertelt zij vol enthousiasme.

Alle verhalen lezen? Het boek is te bestellen bij Uitgeverij Marmer

Delen