Casus: Brand in manege

Op een zaterdag nacht breekt rond 03:30 brand uit in een manege. De brand wordt ontdekt door de mensen die op het terrein slapen. Ze beginnen meteen met het redden van de paarden uit de stallen. De brandweer wordt gealarmeerd en gezien de aard van de melding schaalt de alarmcentrale direct op naar middelbrand.

Tijdens het aanrijden krijgen de ploegen te horen dat de paarden allemaal buiten zijn. Het voorlopige plan is om de brand offensief van buiten aan te pakken met lage druk of als het niet anders meer kan de omgeving af te schermen. Door de gebiedskennis weet de brandweer dat bluswater een uitdaging gaat vormen en daarom is er meteen een waterwagen mee gealarmeerd.

De eerste bevelvoerder ter plaatse, vertelt: “Toen we ter plaatse kwamen, bleken er toch nog vier paarden binnen te staan. Het was de eigenaar niet gelukt om deze paarden naar buiten te krijgen. We moesten als ploeg direct schakelen.” De bevelvoerder geeft aan dat het mooiste was dat men elkaar aankeek en er unaniem in een split-second werd besloten de paarden te gaan redden. Met vereende krachten van de 1e en 2e tankautospuit is dit gelukt. Door een brandende schuifdeur open te maken konden ze snel bij de paarden komen. De ploegen hebben ervaren dat theorie en praktijk niet hetzelfde zijn. Er is geregeld geoefend met paarden, maar bij een echte brand verloopt het toch anders. Zo was er een paard waar de stal al in brand stond die niet naar buiten wilde en rustig bleef staan. Het lukte met vier mensen om het paard naar buiten te krijgen. Nadat de paarden gered waren kwam direct klus twee: de boerderij naast de manege moest worden afgeschermd. 

“Grootste aandachtspunt voor mij was meteen al aan het begin de waterwinning”

De Officier van Dienst (OvD) kende de locatie: “Ik wist dat de stallen middenin het bos lagen en dat er ook bebouwing was. Grootste aandachtspunt voor mij was aan het begin al meteen de waterwinning, omdat er veel water nodig was voor het afleggen van lage druk.”  
Tijdens het aanrijden kwamen de paarden de OvD tegemoet over de smalle weg door het bos. Hij gaf opdracht aan aanrijdende voertuigen om zwaailichten en sirenes het laatste stuk uit te zetten, om de paarden niet te laten schrikken.

Duidelijk was dat de stallen zelf niet meer gered konden worden. Daarom is ingezet op een defensieve buiteninzet om de boerderij en de andere stallen af te schermen. De OvD heeft de stage-OvD gevraagd om de waterwinning te regelen, zodat hij zich kon richten op het bestrijden van de brand zelf.

Stage-OvD: “Bevelvoerders hebben goed meegedacht waar ze het beste water vandaan konden halen. Naast waterwagens hebben we ook het WTS gealarmeerd. We konden het niet redden met tankwagens alleen. De lokale vrijwilligers hebben ons goed geholpen met informatie over hoe we het beste bij de Rijn konden komen om het WTS te voeden. Voor de bestrijding van de brand was heel veel water nodig voor de grote brandende hooiopslag in het pand.”

 

De eerste bevelvoerder kijkt achteraf terug op een geslaagde inzet. Hij is super trots op iedereen en niet alleen op de mensen die de paarden hebben gered. “We hebben de klus met z’n allen gedaan, ook de andere ploegen die met de waterwagens en het  WTS zijn gekomen verdienen een pluim.” Hij is blij dat de AC direct heeft opgeschaald, want dan weet je als eerste ploeg dat de back-up vlak achter je aankomt.  

Terugkijkend op het incident concludeert de OvD dat het wel heel bijzonder is dat alle paarden gered zijn: ”Dit was een spannende actie.” Opvallend vond hij de rust en de goede samenwerking tijdens het incident tussen alle aanwezige partijen en de meldkamer op afstand. Er was geen enkel moment van stress. Het proactief meedenken van de centralisten en de snelle eerste inzet hebben het verschil gemaakt, anders waren er zeker paarden omgekomen en was de naastgelegen boerderij misschien afgebrand.

Voor de Stage-OvD was dit een hele mooie opdracht voor zijn leerproces: “Mooi was dat ik het vertrouwen van de OvD kreeg om deze opdracht uit te voeren.”

 

Twee maanden later

De eigenaren van de manege zitten twee maanden na de brand nog volop in het proces om alles weer op orde te krijgen. Daar waar de stal met woonhuis stond, is nu een kale vlakte. Ze waren opgelucht dat na vier weken de brandresten werden opgeruimd, dit gaf weer enigszins rust.

 

De manege is al sinds 1975 in de familie en samen hebben ze alles van begin af aan opgebouwd. Niet alleen de stal is verloren gegaan, ook het inpandige woongedeelte van één van de eigenaren is door de brand verwoest. Zij wonen nu tijdelijk op de zolder van de aangrenzende boerderij.

 

Er is heel veel op de familieleden afgekomen, meer dan ze ooit hadden kunnen denken. In eerste instantie waren ze opgelucht dat alle paarden waren gered en er alleen materiële schade was. Maar toen de hectiek van de brand verdwenen was, merkten ze dat het verliezen van je gebouw en spullen ook een enorme impact heeft. Het hele bedrijfsproces wordt door de brand beïnvloed. Als je ergens 45 jaar gewoond hebt en je raakt alles in één klap kwijt, gaat je dat niet in de koude kleren zitten.

 

Toen ze de brand ontdekten hebben ze alles op alles gezet om de paarden te redden. Achteraf met misschien wel te veel risico. Ze zijn de brandweer enorm dankbaar dat ze de laatste vier paarden hebben kunnen redden, maar ook hoe ze die dag zijn opgevangen en geholpen. De brandwonden die één van de eigenaren bij de redding heeft opgelopen, zijn weer volledig genezen. Alle paarden maken het goed, ze hebben verder geen complicaties gehad en rijden weer wedstrijden.

 

De eigenaren verwachten dat als alles weer is opgebouwd, ze deze nare gebeurtenis achter zich kunnen laten. Als er bij de brand paarden waren opgekomen zou dat heel anders zijn geweest.

 

 

Delen