Ik had wel zin in een feestje

  • Emmeloord
  • 22 maart 2019

Brandwacht in opleiding Niek van den Burg van post Emmeloord ligt in de nacht van 12 op 13 maart lekker te slapen als hij plots wakker schrikt van een trillende pager. Een automatische brandmelding bij een zorginstelling.

Niek: ‘Bij een automatische brandmelding weet je het nooit zeker. Er kan echt iets aan de hand zijn maar het kan ook een loze melding zijn die later wordt afgemeld. Maar elke brandmelding nemen wij serieus. Zo ook deze melding. Wij rukken uit met vijf man en ondertussen proberen wij via de meldkamer contact te krijgen met het pand. Tijdens het aanrijden wil je jezelf graag een beeld vormen van wat je te wachten staat, maar er is geen contact met het pand mogelijk. Wij komen ter plaatse en wij worden niet door een BHV-organisatie of een dienstdoende medewerker opgevangen. Wel wordt de deur voor ons opengedaan door een persoon die, naar later bleek, de veroorzaker was van deze brandmelding. Wij krijgen van onze bevelvoerder de opdracht om rondom te gaan verkennen of wij van buitenaf bijzonderheden zien. Van buitenaf ziet alles er rustig uit. Geen bijzonderheden. Dan door met een binnen verkenning. De melding moet toch ergens vandaan komen. Wij openen enkele deuren, maar kunnen geen rook of vlammen ontdekken. De dienstdoende medewerker van de zorginstelling komt naar beneden en geeft aan al met de ontruiming te zijn gestart in afwachting van de komst van de brandweer. De aardige maar verwarde meneer die de deur voor ons open deed geeft aan de veroorzaker te zijn van de brandmelding. Hij had deo in de rookmelder gespoten.

De bevelvoerder spreekt met de zorgverlener over dit nachtelijke incident en wij lopen weer terug naar de brandweerauto. Ruim een uur later ben ik weer thuis en kruip ik terug in mijn bed. Liever tien keer voor niets op pad dan één keer te laat.’

Niek van den Burg
Vrijwilliger post Emmeloord

 

Delen