De harde werkelijkheid

  • Creil
  • 01 mei 2019

Het is zaterdagavond 13 april en vrijwilliger Ronald Frankema van post Creil is nog gezellig met zijn dochter aan het spelen voor ze naar bed gaat. Dit spelen wordt abrupt verstoord door een melding op zijn pager, ‘Prio 1 ongeval met beknelling’. Ronald geeft zijn dochter nog een dikke knuffel en rent naar de kazerne.

Ronald: ’In de tankautospuit maak je je gereed voor de inzet die komen gaat, latex handschoentjes aan voor de veiligheid, veiligheidsbril en helm op het hoofd. Binnen enkele minuten zijn wij ter plaatse en zien we twee verwrongen auto’s liggen. Wij doen een eerste schouw en zien een slachtoffer naast de auto liggen. De collega’s bieden meteen eerste hulp en moeten gelijk overschakelen op reanimeren. ‘Ondertussen kijken wij verder en zien dat het geen twee, maar één auto betreft met nog een tweede slachtoffer. De ambulance is ter plaatse en geeft aan dat wij kunnen stoppen met reanimeren. De persoon is overleden. Frustrerend want wij hebben er alles aan gedaan om deze persoon de hulp te bieden die wij maar konden.

Nu gaat alle aandacht uit naar het tweede slachtoffer. Het ambulancepersoneel geeft aan dat deze persoon direct uit het voertuig gehaald moet worden. Tijd voor zorgvuldigheid is er niet en het gereedschap wat wij normaal gebruiken om slachtoffers uit een auto te bevrijden blijft onaangeroerd op de straat liggen. Dit slachtoffer wordt ook door collega’s gereanimeerd. Een mooie samenwerking met het ambulancepersoneel en na een poosje heeft het slachtoffer weer een hartslag.

Opluchting bij mij en de andere collega’s. Een taaie klus maar wat was het mooi om te zien en te ervaren dat je als hulpdiensten onder elkaar -brandweer, politie en ambulance- aan een simpel knikje voldoende hebt om te weten wat er van elkaar wordt verwacht.’

Ronald Frankema vrijwilliger bij post Creil

Delen