"Mijn foto's laten zien wat de brandweer allemaal doet"

Parel voor Henk Brunink

  • Hoogeveen
  • 11 mei 2016

Van het een kwam het ander

Henk: "Op de voorgrond treden, is niet zo mijn ding. Die Parel die in ontving voor mijn werk als brandweerfotograaf, was heel onverwacht. Maar leuk vond ik het wel. Ik ben zelf nooit brandweerman geweest - vanwege mijn werk op de vrachtwagen en later in de tabaksfabriek in Joure is dat er nooit van gekomen - maar het heeft me mijn hele leven al geïnteresseerd. Ik fotografeerde altijd veel en toen ik eens foto's had gemaakt van de brandweer, werd ik uitgenodigd voor een oefenavond. Van het een kwam het ander.

Inmiddels gebruikt de brandweer mijn foto's voor evaluatie, cursussen, lesbrieven, voorlichting, de website en intranet. Mede door mijn werk als brandweerfotograaf komt Brandveilig leven in Drenthe steeds meer op de kaart te staan, zo werd gezegd tijdens de uitreiking van de Parel."

Uit de hand gelopen hobby

"Alles wat beweegt, daar maak ik een foto van. Dat fotograferen is een soort uit de hand gelopen hobby. Ik doe dit allemaal in mijn vrije tijd, als vrijwilliger. Ik heb ook een voorlichtingskar die ik kan volhangen met foto's. Die kar gaat mee naar de open dagen van de brandweer en naar de 112-dagen, zodat de mensen kunnen zien wat de brandweer allemaal doet."

Dan stap ik in de auto

"Ik heb een pieper van de regio Midden- en Zuidwest-Drenthe, dus ik hoor alles wat er gebeurt. En als ik het interessant vind, dan stap ik in de auto. Als het kan, ga ik zelfs voor de brandweermensen uit. Dan heb ik al foto's gemaakt nog voordat de brand wordt geblust. Ik heb eigenlijk nooit ervaren dat mensen het vervelend vinden dat ik foto's kom maken. Boeren die bijvoorbeeld een koe in de put hebben, willen vaak niet dat daar foto's van gemaakt worden. In andere gevallen is het eigenlijk nooit een probleem. Als mensen niet willen dat ik foto's maak, doe ik het niet." 

Gevoelig punt

"Of ik als fotograaf wel eens in heftige situaties terecht ben gekomen? Dat is een gevoelig punt. Zestien jaar geleden ging de pieper en ben ik naar een ongeluk gegaan. Dat had ik nooit moeten doen. Het bleek mijn eigen zoon te zijn, die was verongelukt. Het hele brandweerkorps stond op z'n kop, want iedereen kende mij én mijn zoon. Voor de jongens die daar op dat moment hulp verleenden, was het dus ook zwaar. De eerste maanden na het ongeluk heb ik geen fotowerk meer gedaan. Maar na een tijdje ben ik voorzichtig weer eens vanaf een afstandje gaan kijken. Langzaamaan ben ik er zo weer ingerold en ik heb daar vanuit de brandweer goede begeleiding in gekregen. Het gebeurt nog steeds wel dat , als ik naar een uitruk ga, collega's zeggen: zou je daar wel naartoe gaan? De oudere generatie brandweermensen denkt daar nog steeds aan." 

'Hé, Henk!'

"Ik volg alles in de regio. Er gebeuren zo veel mooie dingen bij de brandweer. Ik ben nu 63 en zolang ik gezond blijf, ga ik hiermee door. Er zijn inmiddels behoorlijk veel mensen die me kennen. Soms ben ik ergens, en dan roepen mensen: hé Henk! En dan heb ik geen idee wie het zijn. Er zijn meer mensen die mij kennen dan die ik zelf ken, zeg ik vaak. Niet alleen bij de brandweer, maar ook bij de politie. De politie vraagt me ook om foto's te maken; van de brand zelf en van dingen die me opvallen. Voor de brandonderzoekers zijn deze beelden ook waardevol. Zij kunnen zo veel informatie uit een foto halen, echt ongelooflijk. Het werk gaat dus veel verder dan alleen die foto."

Parel Brandweer
Wij gebruiken cookies