Nationale herdenking bij het Brandweermonument

Brandweer herdenkt in aangepaste vorm

  • Nederland
  • 20 juni 2020

Vandaag vond in aangepaste vorm de jaarlijkse herdenking van de omgekomen brandweercollega’s bij het nationaal monument plaats. De ceremonie werd door velen op afstand digitaal bijgewoond. Minister van Justitie en Veiligheid, Fred Grapperhaus, sprak hen toe: ‘Vandaag herdenken we op afstand, maar in gedachten zijn we met elkaar verbonden.’

Dit jaar stond de brandweer voor de negende keer stil bij de brandweermensen die tijdens de uitoefening van hun werk het leven lieten. Stephan Wevers, voorzitter van Brandweer Nederland: ‘Het is mij een eer om vandaag alsnog samen met u het verlies op afstand te kunnen delen en de verhalen van onze omgekomen brandweercollega’s te laten weerklinken. Brandweermannen die hun gezinnen, kinderen, ouders, vrienden en collega’s achterlieten. Ieders wereld stond even stil. En vandaag staan wij stil bij de omgekomen brandweermensen. Hun namen staan hier op het Brandweermonument geschreven. Zij zijn overleden bij een inzet voor een ander en zij betaalden daarmee de hoogste prijs.’

Respect voor het brandweervak

Ook werd stilgestaan bij het respect voor het brandweervak. Wevers: ‘Wij staan niet continue stil bij de risico’s die we lopen. Toch is ons vak niet zonder risico’s. Deze risico’s kunnen helaas nooit volledig worden weggenomen. Daarom wil ik vandaag ook mijn trots uitspreken. Ik ben trots op alle collega’s die ook de afgelopen tijd, vierentwintig uur per dag, zeven dagen in de week klaar stonden. We stonden paraat, verleenden hulp, redden en blusten. Ook tijdens veranderende of soms zelfs extreme omstandigheden. Dat vraagt veel van ons. Niet alleen als professional, maar ook als mens. Dank daarvoor.’

Foto-album Herdenking 2020

Fotografie: Jeffrey Koper / brandweer Kennemerland

Brandweerherdenking 2020 Waterboog

(foto´s: Jeffrey Koper)

Paraat

Grapperhaus vulde aan: ‘Brandweermannen en –vrouwen die ik spreek, zeggen dat ze niet voortdurend met de risico’s van hun vak bezig zijn. Dat geloof ik. Je kunt niet functioneren als je daar over piekert. Maar je weet wel dat ze er zijn. Je weet dat er iets kán gebeuren. En je familie, je vrouw of je man, je kinderen, je vader en je moeder: die weten het ook. Dat is een offer dat u, brandweermensen van Nederland en degenen die van u houden, brengen aan de veiligheid van ons allemaal. Het maakt niet uit of je man of vrouw bent. Of je beroeps bent of vrijwilliger. Of je in stedelijk of landelijk gebied werkt. Als het nodig is, staat de brandweer paraat. Wij kunnen gerust zijn, omdat u oplet. Wij kunnen ontspannen, omdat u op scherp staat. Wij kunnen gaan slapen, omdat u waakt.’

Eerbetoon

Zoals ieder jaar werden alle namen die op het Brandweermonument zijn geschreven voorgelezen en werd het water-ereteken in werking gesteld. Dit ereteken wordt gevormd door twee brandweerspuiten waarvan de stralen elkaar kruisen. Ook op social media stond men massaal stil bij de omgekomen brandweermensen. Profielfoto’s werden uit eerbetoon voor de omgekomen brandweercollega’s vervangen door de zwarte profielfoto. Zo deelt de brandweer in Nederland gezamenlijk het verlies van dierbare collega’s.

Nabijheid

Februari, we stapten zelfverzekerd door het leven; leer ons de wereld kennen.
Onzekerheden waren zeldzaam, er was weinig om nog aan te moeten wennen.

Tot we in maart heel langzaam schrokken, de vraag is nog, waarvan precies?
Van de koude cijfers, van de beelden, of was het de angst voor mogelijk verlies?

Nabijheid was ineens niet meer natuurlijk, zelfs die knuffel kon even niet meer.
Maar we wisten eigenlijk ook gelijk, die omhelzing, ach ja, die komt wel weer.

Dat vertrouwen op het-komt-wel-weer, geldt echter niet zomaar voor iedereen.
Omdat de warmte van nabijheid, in sommige gevallen, ooit al eens verdween.

Jaarlijks herdenken we de brandweercollega’s die zijn overleden tijdens hun inzet.
Herdenken is een blijk van waardering, van erkenning en van begaan zijn met.

Onze overleden collega’s waren er voor de ander, omdat die ander hulp nodig had.
Iedereen vond het wel logisch dat ze dat deden, maar toch, waarderen we dat?

Of beter, waarderen we hen voldoende, zij die ervoor kiezen om hulpverlener te zijn?
Zij die de risico’s accepteren; hulpverlenen zonder risico’s is zoiets als schone schijn.

Zij staan, vergelijkbaar met de zorgverleners, normaal gesproken niet in het licht.
Hooguit wordt er eens geklapt, heel eventjes, daarna verdwijnen ze weer uit zicht.

Toch kunnen we altijd op ze blijven rekenen, zonder dat zij zich zelf afvragen waarom.
Ze vragen zich ook niet af wie wel of wie niet, ze zijn er om te helpen, dus ja, daarom.  

We staan jaarlijks stil bij onze collega’s die het grootste offer hebben gebracht.
Vandaag waarderen en eren we juist hen, wetend dat dat niet alle pijn verzacht.

We staan daarbij ook stil bij hun naasten, die door leven met een continu gemis.
Dit, terwijl we meer dan ooit beseffen, hoe belangrijk voor elk mens nabijheid is.

 

(Geschreven door een collega uit het land)

Nationaal Brandweermonument

Met het Nationaal Brandweermonument worden brandweermensen herdacht die tijdens hun werk voor de samenleving zijn omgekomen. Het monument heeft ook een functie om respect en waardering te tonen voor het brandweervak. Jaarlijks vindt er een nationale herdenking voor genodigden plaats.

 

Delen