Vrijwillig brandweerman tijdens de oorlog

  • Nederland
  • 04 mei 2019

Vandaag is het nationale dodenherdenking. Een dag waarop we stilstaan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en oorlogssituaties en vredesmissies nadien. Karin Dangermond, kleindochter van een vrijwillig brandweerman tijdens de Tweede Wereldoorlog, stuurde ons een schets uit het leven van haar opa. Karin is werkzaam als onderzoeker bij de Brandweeracademie van het IFV en doet een promotieonderzoek naar de rol van de brandweercultuur bij de verwerking van heftige gebeurtenissen.


Tijdens mijn onderzoek naar brandweercultuur kom ik veel bijzondere (familie)verhalen tegen, zo ook in mijn eigen familie. Mijn opa, Jo Dangermond, meldde zich tijdens de Tweede Wereldoorlog aan bij de vrijwillige brandweer in Enkhuizen. De reden waarom is helaas niet bewaard gebleven omdat er na de oorlog weinig over deze periode verteld werd. Hij was al eens tewerkgesteld op een (onbekend) vliegveld in Nederland, dus de kans is groot dat hij niet nog een keer opgeroepen wilde worden voor de Arbeidsinzet. Als je lid was van de vrijwillige brandweer kreeg je namelijk een vrijstelling. Deze vrijstelling heeft voor hem geholpen. Als lid van de vrijwillige brandweer mocht hij zijn fiets houden en werd hij niet (nogmaals) gedwongen te werken voor de Duitse bezetter.

De vader van mijn opa was hooisteker (verantwoordelijk voor het opmeten van hooibroei, door middel van het maken van een gleuf of tunnel door de hooiberg kon het hooi afkoelen). Brand(veiligheid) was wat dat betreft niet helemaal vreemd in de familie. Na de oorlog bleef mijn opa brandweervrijwilliger. Een familietraditie was geboren. Jarenlang heeft hij samen met zijn zoons, onder andere mijn vader, in Enkhuizen branden bestreden. Wie had gedacht dat, naast zijn twee zoons, ook twee kleinzoons én kleindochter (weliswaar aan de koude kant) zijn voorbeeld zouden volgen. Het ontstaan van een brandweerfamilie, mede dankzij de oorlog.

Karin Dangermond


Delen