Indrukwekkende herdenking omgekomen brandweercollega’s

Zaterdag 16 juni 2018 zijn tijdens de jaarlijkse herdenking 97 brandweermannen herdacht die sinds 5 mei 1945 zijn omgekomen tijdens of door hun werk voor de brandweer. Bij het Nationaal Brandweermonument in Schaarsbergen stonden nabestaanden en brandweercollega’s stil bij de moed en daadkracht van de omgekomen brandweercollega’s.  ‘Je realiseert je nog eens extra goed dat het vak van brandweerman of – vrouw niet alleen ontzettend mooi, ‘stoer’ en belangrijk is, maar ook ongelooflijk zwaar en zeker niet ontbloot van gevaar. Levensgevaar zelfs. Dat blijkt wel als je al die namen ziet, hier op het monument’, sprak Minister Grapperhaus van Justitie en Veiligheid.

Indrukwekkend was het verhaal van Ditta Kramer, weduwe van René Michel de Ruiter. Hij kwam om tijdens zijn dienst bij een brand op Eerste Kerstdag 1987 in het cellencomplex van de politie in Den Haag. Ook zijn collega Fred la Haye betaalde de hoogste tol. Ditta Kramer - op het moment van het ongeluk moeder van een dochter van vijf maanden - nam de aanwezigen zaterdag mee in de gebeurtenis die haar leven en dat van vele anderen drastisch heeft veranderd. ‘Fred en René zijn vermoedelijk de weg kwijtgeraakt in het met zware rook gevulde gebouw. Uiteindelijk zijn ze in een ruimte terecht gekomen waar ze niet meer uit  konden omdat de deur niet van binnenuit geopend kon worden. Ze zaten als ratten in de val. De ademlucht raakte op…’ In de tijd erna zijn er veel collega’s bij haar thuis geweest om te klussen. Ze hebben ook een schuurtje aan haar huis gebouwd. ‘Daardoor kon ik elke keer weer praten over het ongeval. Dit heeft voor mij heel goed gewerkt. Hoe moeilijk het ook was voor de mannen, ze waren altijd bereid om een antwoord te geven op mijn vragen als dit mogelijk was. Daar ben ik de manschappen nog steeds dankbaar voor. Maar er zijn ook vragen die nooit beantwoord kunnen worden.’
(tekst gaat onder de foto´s verder)

Hoe moeilijk het ook was voor de mannen, ze waren altijd bereid om een antwoord te geven op mijn vragen als dit mogelijk was

  • Ditta Kramer Ditta Kramer
  • 16 juni 2018 16 juni 2018

Leegte

‘Door te herdenken staan we stil bij onze collega’s van wie de levens abrupt werden beëindigd op die momenten dat zij zich inzetten voor veiligheid. Veiligheid van u, van mij en van vele anderen’, zei voorzitter Stephan Wevers van Brandweer Nederland. Op basis van onderzoek zijn recent zes namen aan het Brandweermonument toegevoegd: Harm Bosch, Ludovicus van Berlo, Willem Ziekenheimer, Harm Groenewoud, Willem Essers en Cor van Loon. Wevers: ‘Hiermee worden ook zes nieuwe verhalen aan het monument toegevoegd. De leegte die zij en de 91 andere unieke mannen achterlieten, kunnen wij niet opvullen. Maar we kunnen de verhalen en herinneringen aan onze omgekomen collega’s wel met elkaar delen, ook om stil te staan bij het mooie en het goede dat zij hebben nagelaten.’ (zie ook: Zes namen toegevoegd aan Brandweermonument)

Redden

Minister Grapperhaus stond stil bij de brandweercollega’s die bij hun inspanningen om het leven van anderen te redden, zelf het leven lieten. ‘Zij zullen altijd in onze herinnering blijven.’ Namens de veiligheidsregio’s sprak voorzitter Hubert Bruls van het Veiligheidsberaad. Hij stond stil bij de watersnoodramp in 1953. Jan van den Bergh en Laurant Rampart uit Halsteren en Ab van Prooijen uit Nieuwe-Tonge – drie brandweerlieden – kwamen daarbij om het leven. De twee collega’s uit Halsteren werden tijdens de evacuatie van een polder overvallen door een drie meter hoge vloedgolf en onder de ogen van de rest van de brandweerploeg meegesleurd. Ab van Prooijen nam uit een gestrande auto een kind op zijn armen, maar kon niet op tijd wegkomen voor de watermassa en werd met kind en al verzwolgen. Uit binnen- en buitenland is toen door brandweercollega’s veel hulp geboden. Nabestaanden van hen waren zaterdag aanwezig bij het monument. ‘In 65 jaar is veel veranderd, maar dit optreden laat zien dat de brandweer toen al daadkrachtig was en er al intensief werd samengewerkt. En net als 65 jaar geleden draagt Nederland de brandweer een warm hart toe en is de brandweermannen – en vrouwen dankbaar voor hun inzet’, sprak Bruls.

(foto´s:  Jeffrey Koper)

 


In de media

Hart van Nederland: Nationale herdenking ‘moedige en daadkrachtige’ brandweerlieden

Gebeiteld

Je pieper gaat, in wat daarvoor nog stilte was
je leest die paar letters, je wereld wordt erg klein
voor jou begint een uitruk, voor mij het wachten
op jouw verhaal, als jij straks weer terug zal zijn.

Je verhaal kwam, maar nu van een ander
het ging over pech en het gebrek aan geluk
over de rit terug naar de kazerne … zonder
over gebroken collega’s, meelevend en stuk.

Vanaf nu nooit meer het geluid van je pieper
nooit meer je eigen, beleefde verhaal, achteraf
je gewone bijzonderheid zal ik blijven missen 
nooit meer jij, die mij zoveel van je leven gaf.

Je ploeg is geraakt, en niet meer dezelfde
hoe het daar verder gaat kan ik niet bedenken, 
misschien voelt je ploeg het gemis vaak in stilte 
maar ook zonder woorden heet zoiets “gedenken”.

Iemand zei ooit om zichzelf wat troost te bieden
zo te sterven is geen einde, je betekent zoveel meer
vergeten doe ik je nooit, het verleden zal blijven
je zal daarin schijnen, als een zon, telkens weer.

Voor mij is je naam op dit monument bijzonder
een terechte, oprechte, waarderende herinnering
voor mij is je naam bovenal in mijn hart gebeiteld 
als een diepe, lieve, eeuwigdurende herinnering.

Dit gedicht is voorgelezen tijdens de Brandweerherdenking in 2018.
Het is geschreven door een collega uit het land.

De herdenking op social media

Wij gebruiken cookies