Speech Hans de Haas

Schaarsbergen 21 juni 2014

Ben, Renz en Douwe;
Anne, Egbert en Raymond

Zes namen die op deze muur horen te staan.
Zes collega's omgekomen "in the line of duty".

Toen op 23 maart 2003 bij de brand van de Koningskerk in Haarlem,  Ben, Renz en Douwe omkwamen onder die verschrikkelijke, omvallende muur en ik dat hoorde, was ik - waarschijnlijk net als u  - diep geschokt.
Ook al was ik ruim 4 jaar weg uit Haarlem, ik kende hen nog erg goed. Ik heb meegeholpen hen te selecteren, hen op te leiden onder andere tot bevelvoerder, met hen samengewerkt bij vele oefeningen en inzetten. Jarenlang veel lol en plezier gehad binnen de personeels­vereniging "De Tien".
En toen waren ze er opeens niet meer. Ongeloof, woede en verdriet streden bij mij om voorrang. Net als velen van u ... was ik diep geraakt door het verdriet van de families en nabestaanden. Als lid van de brandweerfamilie kende ik hen ook.
Als collega dacht ik, wat een verschrikking voor de families, de andere collega hulpverleners en het korps.
Onvoorstelbaar!...
Pijn in mijn hart.

Als nieuwbakken commandant in Drenthe moest ik er niet aan denken dat...

En dan is het 9 mei 2008. De brand in de Botenloods in De Punt.
Ook dat herinnert U zich ongetwijfeld.
Drie mensen van één van mijn posten, de post Eelde, komen om bij een onverwachte en heftige branduitbreiding.

Anne, Egbert en Raymond.

Als leden van mijn korps staan hun gezichten nog steeds in mijn geheugen gegrift. Twee goede bevelvoerders en een door mij zelf aangenomen en enthousiaste, veelbelovende nieuweling.
De grond zakte onder mijn voeten weg  toen ik besefte dat het "echt" was. Dat de vermoedens  uit het eerste uur toch waarheid waren geworden.

Ik moest mijn taak doen en dat deed ik dagenlang. Families troosten, collega's bijstaan, faciliteren. Doorgaan omdat het moest.
Maar ‘s-avonds kwam regelmatig de man met de hamer. Als het thuis stil werd en ik overdacht wat er allemaal gebeurde.  Welk effect het had op alle betrokkenen, op mijn omgeving en niet in de laatste plaats op mijzelf. Het verdriet sloeg ook bij mij ongenadig toe.
Die eerste heftige week, de weken en maanden erna die uiteindelijk bijna twee jaar werden in de nasleep. En al die tijd voelde ik telkens die gevoelige plek weer. Het verlies van de collega's en het verdriet en boosheid van de nabestaanden.

Op deze mooie plek, waar ooit mijn brandweercarrière begon, staat dit monument. Het is geworden tot een plek waar ik elke keer als ik hier kom weer terug ga in de tijd.  2003 en 2008.  Zes mensen die ik persoonlijk heb gekend staan op deze wand genoemd.

Als ik daar naar kijk denk ik weer aan hen en schieten elke keer de woorden "het wordt nooit meer hetzelfde" door mijn hoofd. Aan hen blijven denken waarom het gebeurde en wat we ervan moeten leren.
Die gevoelige plek in mijn hart en hoofd draaglijk te maken en te houden.

Maar ik ga ook met liefde met mijn rug naar de wand staan. Niet uit oneerbiedigheid voor de namen, maar juist daarmee met mijn gezicht naar ons, U, de achterblijvers. De families, collega's, vrienden. Want ook zij zijn verder gegaan. Zij hebben een leegte opnieuw in moeten vullen, zónder de herinneringen te verdringen.
Daarbij kan dit monument niet alleen hen, maar ons allemaal helpen, omdat we elkaar moeten blijven helpen.
Want hoe lang geleden het verdriet ook is aangericht, het zal nooit wennen.

Het verlies van een collega

Nooit vergeten

Hans de Haas
Veiligheidsregio Drenthe / brandweer

Wij gebruiken cookies