"Ik was zo wit als een doek"

Het verhaal van Klaas van Veen, clustercoördinator brandveilig leven van de brandweer Rotterdam Rijnmond


Voor hij deze functie had werkte hij 13 jaar als ambulancechauffeur in de regio Zuidholland-Zuid. Nu probeert hij CO-incidenten te voorkomen, toen was hij vooral bezig met de gevolgen ervan. Eén ding is hem duidelijk geworden in zijn tijd als hulpverlener: een geel-groen dienstpak beschermt je niet tegen CO. Klaas van Veen liep een koolmonoxidevergiftiging op tijdens zijn werk als ambulancechauffeur.

"Ongeveer 6 jaar geleden kregen mijn collega en ik een spoedrit in het centrum van Rotterdam. Het zou gaan om een persoon die onwel was geworden. Eenmaal in de woning troffen we een Turkse man aan. Hij zat afwezig en niet meer aanspreekbaar aan zijn keukentafel. Op de tafel lag een suikermeter. Dat gegeven gaf ons een richting waarin wij konden werken, want deze meneer zou wel eens een hypo kunnen hebben. Even later kregen wij te horen dat er op de eerste etage nog iemand aanwezig was, daarom werd besloten dat ik naar boven zou gaan om hulp te verlenen. Eenmaal boven trof ik zijn vrouw aan, zij maakte een angstige en verwarde indruk op mij."

'Wat zie je bleek'
"Van beneden hoorde ik mijn collega naar mij roepen dat er vermoedelijk CO aanwezig was, de suikermeter gaf waarschijnlijk niet het resultaat wat hij verwachte. Hij riep naar mij dat ik de ramen moest openen en dat ik zo snel als mogelijk naar buiten moest gaan. Ik vroeg aan de vrouw om met me mee te gaan, maar ze begreep mij niet. Ik heb haar naar beneden gedragen en naar de ambulance gebracht, haar man was nog binnen in de woning. Mijn collega had inmiddels alarm geslagen en een extra ambulance en brandweer waren reeds onderweg. "Wat ben je bleek," merkte hij op, ik zag zo wit als een doek en voelde me niet zo goed. Even later lag ik in een andere ambulance aan de zuurstof."

"De brandweer heeft bij aankomst de man uit de woning gered en een veel te hoog CO-gehalte in het huis gemeten. Hoe het met de bewoners is vergaan weet ik niet, daar vraag ik -om afstand van mijn werk te bewaren- bijna nooit naar. Ik heb die dag nog wel gewerkt, maar ben toch voortijdig gestopt. Ik was misselijk, had hoofdpijn, en een vieze smaak ik mijn mond."

Draagbare CO-meter
De gebeurtenis heeft Klaas van Veen aangegrepen. In 2011 is hij gestart met de opleiding tot veiligheidskundige. Om de opleiding af te ronden moest er een scriptie geschreven worden en het was voor Klaas al snel duidelijk welk onderwerp hij zou kiezen: "Ik wilde graag uitzoeken welke ambulancediensten er gebruik maken van PBM's zoals CO-meters om het personeel te beschermen, want wij hadden ze toendertijd niet. De vraag die constant door mijn hoofd speelt is: hoe zouden we gehandeld hebben als we toen een CO-meter bij ons hadden?"

"Dan hadden we meteen de brandweer gewaarschuwd en onze eigen veiligheid in acht kunnen nemen. Want ook als hulpverlener kun je zomaar slachtoffer worden. Voor mijn scriptie ben ik een landelijk onderzoek begonnen, daarvoor heb ik alle regio's benaderd. In mijn onderzoek pleit ik voor het gebruik van een draagbare CO-meter voor ambulancepersoneel. Diverse ambulancediensten hebben mijn onderzoek gebruikt om hun overwegingen bij te stellen, zo ook de veiligheidsregio Rotterdam Rijnmond. Nu heeft iedere ambulance in de regio Rotterdam Rijnmond een CO-meter."

"Ik was misselijk, had hoofdpijn, en een vieze smaak ik mijn mond."

foto_klaas_van_veen.jpg

Onderzoek

Download hier de scriptie die Klaas van Veen heeft geschreven voor zijn opleiding tot veiligheidskundige.
Wij gebruiken cookies